Historia i tworzenie ogrodów
Sztuka ogrodowa
Sztuka ogrodowa to twórczość obejmująca pomysł, kreowanie i pielęgnację ogrodów z włączeniem fragmentów i roślinności naturalnych oraz roślinności nasadzanej, najczęściej łączonej z detalami budowlanymi. W wielu momentach historycznych sztuka ogrodowa miała początki religijne i filozoficzne najwazniejsze są oczka wodne.
Starożytna sztuka ogrodowa
W starożytnym Egipcie centralnym detalem ogrodów królewskich, grobowych i kultowych był zbiornik wodny, kanał lub basen z barwnymi rybami i kwiatem lotosu.
Największe znaczenie miały ogrody czasu sasanidzkiego (Sasanidzi), kiedy to ich twórczość przenoszono na monumentalne tkaniny (słynne perskie kobierca ogrodowe), np. cztery tkaniny z czasów Chosroesa II przetykane złotem przedstawiały cztery pory roku, oczka wodne.
Ogrody starożytnego Rzymu
W starożytnym Rzymie najliczniejszy wzrost ogrodów przypada na okres cesarstwa.
Rzymskie ogrody charakteryzowało umiłowanie krajobrazu okalającego rozległe rezydencje. Najistotniejszą inspiracją był religijny kult przyrody świata zamieszkanego przez bóstwa i wypełnionego ich posągami oraz oczka wodne.
Obok parków cesarskich i ogrodów prywatnych tworzono promenady i ogrody publiczne (pierwszym z nich był ogród Pompejusza z 55 r. p.n.e.). Istote ogrodów publicznych miały też termy. Głównymdziełem sztuki ogrodowej okresu rzymskiego była Willa Hadriana w Tivoli.
Grecka sztuka ogrodowa
W Grecji, do VII w p.n.e. najprawdopodobniej istniały jedynie ogrody użytkowe. Dopiero gdzieś od VI w. p.n.e. prezentują się ogrody ozdobne nasadzeniami kwiatowymi.
W Grecji ogrody były przejawem kultu płodności, a świetnie rozwinięte sadownictwo dawało nieprzerwany cykl zbiorów gruszek, granatów, oliwek, oczka wodne, fig i winogron. Święte ogrody stwarzały część sanktuariów ze dokładnym doborem roślin, ich symboliką i boskimi zaletami.